
ಕವಿತೆಯ ನಡಿಗೆ


ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಹನಿಯು ಹೇಳುತಿದೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಕಂಡೆ ಎಂದು
ತುಟಿಯಂಚಿನ ನಗುವು ಹೇಳುತಿದೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಬಲ್ಲೆ ಎಂದು
ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸೆಲ್ಲವೂ ಹೇಳುತಿದೆ
ನೀ ನನ್ನ ಕನಸು ಎಂದು
ಪ್ರತಿ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಹೇಳುತಿದೆ
ನೀ ನನ್ನ ಜೀವ ಎಂದು
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಸು
ಕೂಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತಿದೆ
ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲ ಎಂದು
ಆ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳು
ಎಷ್ಟು ನೆನೆದರು ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ
ಯಾರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊದರೊ?
ಎಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳುನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆಯೋ?
ಯಾವ ಧುರುಳರಡಿಯಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುತ್ತಿವೆಯೋ?
ಕರೆದೊದರೊ, ಕದ್ದೊದರೋ,
ಒದ್ದೋದರೋ, ತುಳಿದೊದರೊ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಆ ಸಾಲುಗಳ ಕಣ್ಮರೆಗೆ ಅಲ್ಲಿರುವ ದೊರೆಯೇ,
ಅವನ ಭಕ್ತರೇ ಕಾರಣ ಎಂಬ ಆ
ಹುಚ್ಚನ ಪಠಣ ಯಾರು ಕೇಳಿಯಾರು?
ಎಲ್ಲರೂ ಹುಚ್ಚರಾಗುವ ಬದಲು ಭಕ್ತರಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನ
ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬ…
ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ….
ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಬೆಳಕ ಮರೆಯಲ್ಲಿ
ನಿಂತ ಪ್ರೀತಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ,
ಕಣ್ಣು ಮಿಟಿಕಿಸುತ್ತ, ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ,
ಆ ಎರಡು ಸಾಲುಗಳ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು.
ಓ ಕಡಲೇ, ಎಲ್ಲಿಂದ ತರುತಿರುವೆ
ಈ ಏರುತಿರುವ ಅಲೆಗಳನ್ನು?
ದೃಷ್ಠಿ ಹರಿಯುವ ತನಕ ಸಮನಾಗಿದ್ದು
ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಏರುತಿರುವೆ ಏಕೆ?
ಕಾಣದ ಅಂಚಿನಿಂದ ಬರುತಿಹುದು
ನೋವು ನಲಿವಿನ ಅಲೆಗಳು;
ಪ್ರೀತಿ ಧ್ವೇಷದ ಅಲೆಗಳು;
ಬದುಕು ಸಾವಿನ ಅಲೆಗಳು;
ಹಂಚುತಿರುವೆ ಸಮನಾಗಿ
ಯಾರಿಗೂ ಭೇದ ಭಾವ ತೋರದೆ.
ಮೋಡಗಳ ತುದಿಗೆ ಕಿರಣಗಳು ತಾಗಿ
ಹೊಳೆಯುತಿಹುದು ಹೊನ್ನಿನ ಬೆಳಕು,
ಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆಯ ರಾಢಿಗೊಳಿಸಿ
ಒಳಗೆ ಮೂಡಿಸಿತು ಬಣ್ಣದ ಕನಸು.
ಹೊಸ ದಿನಕ್ಕೆ ತಯಾರಾಗುವ ಸೂರ್ಯ
ಕಡಲ ಚುಂಬಿಸಿ ಹೊರಟಿಹನು,
ನಮ್ಮಯ ನಾಳೆಯ ಬದುಕಿಗೆ
ಹೊಸ ಚೇತನವ ಮೂಡಿಸಿ ಹೊರಟಿಹನು.
ಅಲೆಯ ಏರುಪೇರುಗಳರಿತು
ಬಾಳುವುದೇ ನನ್ನಿ ಜೀವನ.
ಎಲ್ಲವೂ ಸಮನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ
ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದೇ ಮನುಜ ಮತ;
ಇದೇ ವಿಶ್ವ ಪಥ!
ಓ ಕಡಲೇ, ಎಲ್ಲಿಂದಲಾದರೂ
ಹೇಗಾದರೂ ತರುತಿರು ಅಲೆಗಳ,
ಕಾಣದ ಅಂಚಿಗೆ ತುಡಿಯುವ ಮನಸ್ಸಿಗೆ
ನಿನ್ನ ಈ ಅಲೆಗಳೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ.